De mening van Liesbeth

Het antwoord op 'Waarom zowat iedereen fraudeert in België?’ is snel gevonden: we zijn met dit land zowat wereldkampioen belastingen heffen.

Dat we moeten streven naar hernieuwbare energie ligt voor de hand, maar het steunmechanisme bevat vandaag een aantal fouten dat ervoor zorgt dat onze gezinnen en bedrijven disproportioneel het gelag betalen.

Vlaams minister van Energie Freya Van den Bossche liet deze week verstaan dat ze jaarlijks 3000 daken van huurhuizen 'gratis' wil isoleren.

Liesbeth Homans en Theo Francken reageren op de uitspraken van Antwerps burgemeester Patrick Janssens na de drugsrellen in de Seefhoek.

Vrouwen op bestuursfuncties, bedrijven varen er wel bij. Slimme bedrijven weten dat, zeggen Liesbeth Homans en Zuhal Demir, waarom heb je dan nog opgelegde quota nodig?

Als je weet dat er vandaag meer dan 60.000 mensen op een sociale woning wachten, lijkt het antwoord eenvoudig te zijn. Want uiteraard zijn onze sociale woningen er in de eerste plaats voor zij die ze nodig hebben en niet voor ‘grootverdieners’. Mensen met een bescheiden inkomen dus (al lijken de huidige inkomstengrenzen me iets te bescheiden om een goede sociale mix te realiseren én de maatschappijen een gezonde financiële basis te garanderen), die geen eigen woning bezitten en die zich -maar dat geldt voor alle bewoners- naast het rechtenverhaal ook in het plichtenverhaal inschrijven.

Vorige zaterdag, rond een uur of 11 ('s morgens!), zat ik  diep weggezakt in een comfortabele cinemastoel  van de film Los te genieten.  Enigszins vermoeid - de avond voordien net iets te lang doorgebracht in het gezelschap van enkele flessen Trio Concha y Toro en een handvol sympathisanten die voor mij een tandje willen bijsteken tijdens de komende campagneperiode - werd ik door de aanwezige regisseur, de immer charmante Jan Verheyen, bij de les gehouden.

Onlangs priemde plots de lichtsabel van Darth Vader in mijn zij. Mijn zoontje Stef had zijn favoriet kostuum van zijn (momenteel) favoriete films aangetrokken. Ik dacht dat de por met de sabel een uitnodiging was om met hem te spelen, maar onder het masker bleek een triestig gezichtje te zitten met vragende ogen: "Mama, gaan mijn vriendjes volgend jaar nog bij mij op school zitten?"

Ik beken: ik heb een baksteen in mijn maag. Net zoals voor zoveel Vlamingen was het voor mij dan ook een droom om zo snel mogelijk een huis te kunnen kopen. Een droom die in 2001 in vervulling ging. Gelukkig maar, want sindsdien verdubbelden de huizen in prijs. Het is maar de vraag of we vandaag ons eigen huis nog zouden kunnen kopen als we opnieuw zouden moeten beginnen.

Daar zijn de borsten weer. Als lid van de Antwerpse provincieraad maak ik deel uit van de fractie van provinciaal gedeputeerde Ludo Helsen. Die had wat moeite met de Fenomenale Feminatheek van Louis Paul Boon en vroeg het Fotomuseum toch maar wat voorzichtigheid aan de dag te leggen. Een beetje later werd hij gevolgd door de burgemeester van Borgloon die een foto-expo censureerde door de naakte tepels op de foto's af te plakken met zwarte blokjes.