Vluchten kan niet meer

Ik leerde uit het gesprek dat één van zijn kameraadjes die dag had verteld dat hij niet lang meer in de klas zou zitten omdat zijn ouders een huis hadden gekocht buiten de stad. Nu is het natuurlijk zo dat mensen altijd zullen komen en gaan. De kinderlijke illusie dat je heel je leven dezelfde, coole vriendjes zult houden, hebben we allemaal ooit met veel tranen moeten uitwissen. Maar in de stad is er toch wat meer aan de hand.  Al te vaak hoor je van een bepaald type buren dat ze verhuizen buiten de stad: autochtone tweeverdieners met een gezin. Ik heb er intussen de statistieken op nageslagen en die liegen er niet om. De stad trekt veel jonge inwoners  en veel allochtone inwijkelingen aan en "vergroent" daardoor zichtbaar. Maar zodra de autochtone inwoners de leeftijd hebben bereikt dat ze een gezin stichten en een huis willen kopen, zijn er veel die kiezen om de stad te verlaten.

Onverklaarbaar is dat fenomeen zeker niet. Gisteren had ik het al in mijn column over de prijs van de woningen. In de stad zijn goede gezinswoningen in een leuke buurt gewoon niet meer betaalbaar voor wie geen rugzakje meekrijgt van huize uit.  Maar we heten helaas niet allemaal Philip, Astrid of Laurent. De meesten van ons kunnen geen meubelen "lenen" uit een museum of de rekening van de Ikea doorsturen naar de zeemacht.

Maar wat voor veel mensen uiteindelijk de doorslag geeft om de stad te verlaten, is de zoektocht naar een goede school. Iedereen wil het beste voor zijn kinderen, dat is niet meer dan normaal. De grote toestroom van allochtone kindjes in de stedelijke scholen stelt dan ook een grote uitdaging. Want al is het zeker niet gezegd dat een school met veel migranten geen goede kwaliteit kan leveren, de taalachterstand van veel leerlingen stelt op zijn zachtst gezegd een grote uitdaging. En wie neemt er nu graag nog maar het kleinste risico met de toekomst van zijn spruit?

Dus wat doet de autochtone tweeverdiener? Hij gaat kamperen voor de poort van die scholen waar de "sterkste" schoolpopulatie zit. Ik hoorde van een vriend dat zijn scoutsgroep meer dan 1000 euro had verdiend door in de aanloop naar de eerste inschrijvingsdag op 1 maart in betalende opdracht van ouders de plaats in de rij te bewaren. Wat een gekkenwerk!  Ik zie me daar al zitten in een tentje, samen met akela "lankmoedige bizon" die mijn taak overneemt telkens als ik Darth Vader  in bed moet gaan stoppen.

De stadsvlucht of "witte vlucht" is dus een complex probleem.  Veel te complex om duidelijk te maken aan een kind van vijf.   Maar volwassenen zouden beter moeten weten. Wie houdt van de stad, moet de hand aan de ploeg slaan: vluchten kan niet meer. Er is veel werk aan de winkel: woonbeleid, stedenbeleid, inburgering, onderwijs...  En dat is allemaal in het Vlaams parlement te doen. Darth Vader staat alvast achter mij, dus may the force be with me.