door Liesbeth Homans (N-VA)

Wellicht doet mijn naam geen belletje rinkelen bij u? Geen probleem! Politiek moet ik nog alles bewijzen. En met mijn familienaam red ik het ook niet. Ik ga door het leven als Liesbeth Homans en niet als Liesbeth Tobback of Liesbeth De Gucht. Gelukkig maar! Dat bespaart me het affront dat zowat elke krant bericht over de bonusmalus van mijn autoverzekering. Jean-Jacques kan er van meespreken met zijn 4x4-slippertje.

Ter zake. In de slipstream van lijsttrekker Bart De Wever zal ik op de tweede plaats van de Antwerpse N-VA-lijst staan. De headhunters binnen onze partij lieten hun oog blijkbaar op mij vallen en kozen voor "talent" binnen de eigen partij. Geen gebuisde acteurs of tv-presentatrices die de vluchtheuvel van de politiek opzoeken, maar een hardwerkende medewerker die achter de brede rug van haar werkgever al menig politiek dossier tot op de bodem heeft uitgespit. En eentje die in 2006 bij de lokale verkiezingen al heeft bewezen dat ze op eigen kracht haar zitje in de wacht kan slepen.

Je zou mij dus een ambachtelijk product kunnen noemen. Langzaam opgegroeid vanuit de basis door het betere toogwerk te verzorgen tijdens de jaarlijkse barbecue, de handen uit de mouwen te steken bij de zoveelste actie of verkiezingscampagne en de broodjes te smeren voor de traditionele nieuwjaarsreceptie. Politiek aan de keukentafel, u weet wel. Zo is ook Bart De Wever begonnen. En dat sterkt me in de overtuiging dat de beste politieke recepten nog altijd daar tot stand komen.

We moeten natuurlijk niet flauw doen. Wie een kans wil maken in de politiek, kan vandaag maar beter de keukentafel inruilen voor de flatscreen in de woonkamer. De beeldbuis maakt en kraakt politiek Vlaanderen. De zappende kijker en de vlottende kiezer zijn één en ondeelbaar. Wie dan blijft "plakken" op het netvlies weet dat zijn broodje gebakken is.

Maar niets is eeuwig. Wie onder het mediavergrootglas terechtkomt, loopt het risico snel op te branden. Het mediamonster is gulzig en verteert snel. Tenzij er wel wat politiek vlees aan je botten hangt en je meer bent dan een sjabloon.

Toch hoop ik het als 'onbekende'  waar te kunnen maken en ben ik best wel trots op de kans die ik  gekregen heb.