Bang van Vlaanderen?

Dat het niet goed gaat met België is een open deur intrappen Maar in plaats van naar rationele oplossingen voor dit ‘probleem’ te zoeken, vormen de talrijke (vooral Franstalige) paniekberichten voor velen het signaal om de emotionele handrem af te zetten. Plots duiken de beelden weer op van treinen, trams en bussen die halt houden aan de taalgrens (zouden deze schrijvelaars niet weten dat Belgische Nationale Maatschappij van Buurtspoorwegen al meer dan 20 jaar niet meer bestaat en intussen is vervangen door regionale maatschappijen die al eens een grens durven oversteken?). Franstalige corridors worden volop uitgerold, deze keer niet alleen richting Brussel maar ook de Noordzee en Zaventem moeten aan Wallonië gelinkt worden. Aan de Brusselse Vlamingen wordt dan wel gevraagd zo snel mogelijk hun biezen te pakken want Wallo-Brux komt eraan. En onze eigenste Jan Peumans, Vlaams parlementsvoorzitter en fervent Walloniëliefhebber, kreeg enkele raken klappen omdat hij zijn wandelschoenen in een Waals bos durfde aan te trekken. De dader vond dat Peumans in zijn Wallonië niets te zoeken had. Il faut le faire… Als ik dit soort berichten lees, stel ik mij de vraag: waar zijn deze mensen bang van? Van Vlaanderen? Zo ja, waarom? Het antwoord op deze vraag zal menig doctoraatsstudent nog wel enige tijd zoet houden, maar deze zomer had ik het geluk om naast onze eigen kranten ook de Franstalige media te mogen volgen. Ik laat het oordeel aan de toekomstige onderzoekers, maar ik vrees dat een deel van het antwoord hier alvast te vinden is.